Kunst & Cultuur Natuur & Fun Gezondheid & Sport Excursies

Pescara

Na de eerste Wereldoorlog bestonden er, aan de mond van de gelijknamige rivier, twee heel verschillende stadjes. Aan de zuidkant het oude Pescara (nu Portanuova), gebouwd op de resten van het zestiende eeuwse fort van waaruit de de rivier bewaakt werd en de provinciale weg 16 Adriatica aan het begin van de Via Tiburtina-Valeria die toegang geeft tot de belangrijkste vallei van de Abruzzen. Na de aanleg van de spoorlijn is er van de bastions vrijwel niets overgebleven, en evenmin van de daaropvolgende vestigingen (het Bagno Penale en enkele eenvoudige gebrouwen waaronder het huis van D'Annunzio).
Ten noorden van de rivier, in de smalle landstrook die tussen de heuvels en de zee loopt ontstond echter in 1806, rond de bedevaartplaats Madonna dei Sette Dolori, Castellammare Adriatico, dat juist door die spoorlijn en de bouw van het station (1863) kon groeien.
Pescara, volkse stad van handels- en ambachtslieden, Castellammare Adriatico, burgerlijk, deftig en toeristisch, aan het begin van de 20e eeuw nog opgedeeld door de grote villa's van grondeigenaren.
Het samengaan van beide gemeentes (1926) aan weerszijden van de rivier gebeurde, afgedwongen door Gabriele D'Annunzio, geschiedde door de benoeming tot hoofdstad van een kleine provincie tussen Chieti en Teramo.
De nieuwe gebouwen van de hoofdstad verrezen vooral langs de Adriatische kust, tegenwoordig corso Vittorio Emanuele, die nog steeds de belangrijkste slagader van de stad is, en die beide kernen via een brug, gebouwd in 1934, met elkaar verbindt. De rechtbank, de Kamer van Koophandel, de tempel van de Verzoening aan de kant van Portanuova; aan de kant van Castellammare Adriatico de Bank van Napels, het postkantoor, het gemeentehuis, het Provinciehuis, die samen een monumentaal plein (Piazza dei Vestini, tegenwoordig Piazza Italia) en daarmee het nieuwe stadscentrum vormen. Bovendien ontstond er een volkswijk 'dei Pescatori' (van de Vissers) genaamd (1934) en werd (1939) de drooglegging gerealiseerd van het gebied tussen het oude Pescara en de zee.
De dichte bezetting van de centrale gebieden die volgde op de reconstructie na de oorlog, dwong de stad naar buiten te groeien. De aanleg van het industriegebied tussen Pescara en Chieti, de aansluitingen op de autosnelwegen, de stichting van enkele faculteiten van de Universiteit D'Annunzio, de nieuwe vestigingen van regionale en overheidskantoren, het nieuwe Centraal Station van de Spoorwegen, de toeristische haven veranderen het algemene beeld en bereiden Pescara voor op de uitdaging van het derde millennium.
http://www.comune.pescara.it

	News No Document .